നീറ്റും സിജെപിയുടെ രാഷ്ട്രീയവും

1. പ്രിവിലേജിന്റെ രൂപമാറ്റവും കോച്ചിംഗ് സംസ്കാരവും

മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്തെ അഴിമതികൾ അവസാനിപ്പിക്കാനും, വൻതോതിൽ പണം വാങ്ങി സീറ്റുകൾ വിൽക്കുന്ന ക്യാപിറ്റേഷൻ ഫീ രീതി തടയാനുമാണ് ദേശീയതലത്തിൽ NEET പരീക്ഷ കൊണ്ടുവന്നത്. ഒരു പരിധിവരെ നേരിട്ടുള്ള സീറ്റ് കച്ചവടം നിർത്തലാക്കാൻ ഇതിന് കഴിഞ്ഞു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ, പരീക്ഷകൾ ദേശീയമാക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിലെ സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ ‘പ്രിവിലേജ്’ (ആനുകൂല്യങ്ങൾ) ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിൻ്റെ സ്വഭാവം മാറുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പണ്ട് പണമുള്ളവർ കോളേജുകൾക്ക് നേരിട്ട് ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുത്ത് സീറ്റ് വാങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് അവർ അതേ പണം വൻകിട കോച്ചിംഗ് സെൻ്ററുകൾക്ക് ഫീസായി നൽകുന്നു. പ്രതിവർഷം മൂന്ന് മുതൽ അഞ്ച് ലക്ഷം രൂപ വരെ കോച്ചിംഗിനായി മാറ്റിവെക്കാൻ കഴിയുന്ന സമ്പന്ന കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമേ ഇന്ന് മെഡിക്കൽ സീറ്റുകൾ സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ. അതായത്, സീറ്റ് വിപണിയിൽ നിന്ന് മാറി കോച്ചിംഗ് വിപണിയിലേക്ക് പണത്തിൻ്റെ കളി കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടു.

2. തകരുന്ന തുല്യതയും അനിതമാരുടെ ആത്മഹത്യയും

ഈ പരീക്ഷാ രീതി പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികളെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് കൃത്യമായ കണക്കുകളോടെ വ്യക്തമാക്കിയതാണ് 2021-ലെ ജസ്റ്റിസ് എ.കെ. രാജൻ കമ്മിറ്റി റിപ്പോർട്ട്. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളാണ് കാണാൻ കഴിയുക

• NEET പരീക്ഷ വരുന്നതിന് മുൻപ് സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ പഠിക്കുന്ന പാവപ്പെട്ട കുട്ടികൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന MBBS സീറ്റുകളുടെ വിഹിതം 14.4% ആയിരുന്നു. എന്നാൽ NEET വന്നതോടെ അത് വെറും 1.7% ആയി കൂപ്പുകുത്തി.
• തമിഴ് മീഡിയത്തിൽ പഠിച്ച കുട്ടികളുടെ സീറ്റ് വിഹിതം 20%-ൽ നിന്ന് 2% ആയി ചുരുങ്ങി.
• ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സ്റ്റേറ്റ് ബോർഡ് സിലബസിൽ പഠിച്ച ഒറ്റ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് പോലും സർക്കാർ മെഡിക്കൽ സീറ്റ് യോഗ്യത നേടാനാകാത്ത ദയനീയ അവസ്ഥയുണ്ടായി.

ഈ ഘടനാപരമായ വിവേചനത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരയായിരുന്നു അരിയലൂരിലെ ദളിത് പെൺകുട്ടിയായ അനിത. പ്ലസ്ടു പരീക്ഷയിൽ 1200-ൽ 1176 മാർക്ക് വാങ്ങി സംസ്ഥാനത്ത് തന്നെ ഉന്നത വിജയം നേടിയിട്ടും, വൻതുക മുടക്കി കോച്ചിംഗിന് പോകാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം NEET പരീക്ഷയിൽ അനിതയ്ക്ക് 86 മാർക്കേ നേടാനായുള്ളൂ. ഒടുവിൽ ആ പെൺകുട്ടി ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു.

കേരളത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, ഇവിടുത്തെ മികച്ച സാമൂഹിക ക്ഷേമ പദ്ധതികളും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനങ്ങളും ഈ ആഘാതത്തിൻ്റെ ആഴം കുറയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അടിസ്ഥാന യാഥാർത്ഥ്യം മാറിയിട്ടില്ല. വയനാട്ടിലെയോ ഇടുക്കിയിലെയോ ഒരു ആദിവാസി വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ വിലയുള്ള സ്വകാര്യ കോച്ചിംഗ് സഹായമില്ലാതെ 485-ന് മുകളിൽ മാർക്ക് വാങ്ങി മെഡിക്കൽ സീറ്റ് നേടുക എന്നത് ഇന്നും അപ്രാപ്യമായ കാര്യമാണ്. ദേശീയതലത്തിൽ 25 ലക്ഷത്തോളം വിദ്യാർത്ഥികൾ പരീക്ഷ എഴുതുമ്പോൾ അതിൽ വെറും 3%-ൽ താഴെ ആളുകൾക്ക് മാത്രമാണ് സർക്കാർ സീറ്റുകൾ ലഭിക്കുന്നത്. ബാക്കി സീറ്റുകളെല്ലാം കോച്ചിംഗ് മാഫിയയുടെ സഹായത്തോടെ ഉന്നതവിഭാഗം സ്വന്തമാക്കുന്നു. ഭരണഘടന ശില്പി ബി.ആർ. അംബേദ്കർ പണ്ട് പറഞ്ഞതുപോലെ, നിയമത്തിന് മുന്നിലുള്ള ഔപചാരികമായ സമത്വം (Formal Equality) യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ തുല്യത ഉറപ്പാക്കുന്നില്ല എന്നതിൻ്റെ തെളിവാണിത്.

3. CJP പ്രസ്ഥാനവും കസേര കേന്ദ്രീകൃത രാഷ്ട്രീയവും

ഈ വർഷം രാജ്യത്തുണ്ടായ NEET പേപ്പർ ചോർച്ചയ്ക്കും സി.ബി.എസ്.ഇ (CBSE) മാർക്കിംഗ് ക്രമക്കേടുകൾക്കും എതിരെ സോനം വാങ്‌ചുക്കിൻ്റെ നേതൃത്വത്തിൽ നടക്കുന്ന ‘കോക്ക്‌റോച്ച് ജനത പാർട്ടി’ (CJP) പ്രസ്ഥാനം വലിയ ജനശ്രദ്ധ നേടിയിട്ടുണ്ട്. കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി ധർമേന്ദ്ര പ്രധാൻ്റെ രാജി മാത്രമാണ് ഈ സമരത്തിൻ്റെ പ്രധാന ആവശ്യമായി അവർ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്.
ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് വീഴ്ച വരുത്തിയ മന്ത്രി രാജിവെക്കണം എന്നത് ന്യായമായ ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ, ഭരണകൂടത്തിന് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വിലകുറഞ്ഞ വിട്ടുവീഴ്ച മാത്രമാണിത്.

കാരണം, ഒരു മന്ത്രി രാജിവെച്ച് പുതിയൊരാൾ ആ കസേരയിൽ ഇരുന്നാലും NEET എന്ന പരീക്ഷാ വ്യവസ്ഥിതിയും അതിൻ്റെ പോരായ്മകളും അതേപടി തുടരും. സി.ബി.എസ്.ഇ സിലബസിനോടുള്ള പരീക്ഷാ ബോർഡിൻ്റെ പക്ഷപാതമോ, ലക്ഷങ്ങൾ കൊള്ളയടിക്കുന്ന കോച്ചിംഗ് മാഫിയകളോ, പാവപ്പെട്ടവരുടെ സംവരണ ശോഷണമോ ഈ സമരത്തിൽ പ്രധാന അജണ്ടയാകുന്നില്ല.

4. സമരങ്ങളുടെ എലീറ്റ് സ്വഭാവവും രാഷ്ട്രീയമില്ലായ്മയും

തുടക്കത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രതിഷേധത്തിൽ നിന്നാണ് ഇത്തരം ജൈവിക പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എങ്കിലും, വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളില്ലെങ്കിൽ അവയെ പിന്നീട് വഴിതിരിച്ചുവിടാൻ എളുപ്പമാണ്. CJP പ്രസ്ഥാനം സാധാരണക്കാരുടെ ഒരു യഥാർത്ഥ ബഹുജന മുന്നേറ്റമായി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. പണ്ട് ഡൽഹിയിൽ അണ്ണാ ഹസാരെയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടന്ന, മാധ്യമങ്ങൾ ആഘോഷമാക്കിയ കേന്ദ്രീകൃത നിരാഹാര സമരങ്ങളുടെ അതേ മാതൃകയാണിത്. “നമുക്ക് വേണ്ടി മറ്റാരൊക്കെയോ അവിടെ സമരം ചെയ്യുന്നുണ്ട്” എന്നൊരു വ്യാജമായ തൃപ്തി സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ യുവാക്കളിൽ ഉണ്ടാക്കാനും, അവരെ തെരുവിലിറങ്ങാതെ വീടുകളിൽത്തന്നെ ഇരുത്താനും മാത്രമേ ഇത് ഉപകരിക്കൂ.

സമരവേദികളിൽ ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ചിത്രങ്ങളും പേരും അവർ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും, ജാതി-വർഗ്ഗ വിവേചനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാൻ ഈ പ്രസ്ഥാനം ഭയപ്പെടുന്നു. വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകൾ എടുത്താൽ തങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്ന ഉപരിവർഗ്ഗ (Elite) പിന്തുണ കുറയുമോ എന്ന ഭയത്താൽ ‘ന്യൂട്രൽ’ ആയ ആവശ്യങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കാനാണ് അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്.

5. പരിഹാരങ്ങൾ എവിടെ? പുതിയ ഘടനയുടെ അനിവാര്യത

രാജ്യത്തെ മെഡിക്കൽ വിദ്യാഭ്യാസ രംഗം കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരമാക്കാൻ 2021-ലെ ജസ്റ്റിസ് രാജൻ കമ്മിറ്റി ചില പ്രധാന ശുപാർശകൾ മുന്നോട്ടുവെച്ചിരുന്നു

• പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സർക്കാർ ചെലവിൽ സൗജന്യ കോച്ചിംഗ് നൽകുക.
• സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കായി മെഡിക്കൽ സീറ്റുകളിൽ 7.5% പ്രത്യേക ക്വാട്ട അനുവദിക്കുക.
• വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ സ്കൂൾ സിലബസുകൾ ദേശീയ പരീക്ഷയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ ഏകീകരിക്കുക.
• പരീക്ഷാ ഫലങ്ങളുടെ കൃത്യമായ ദേശീയ ഡാറ്റ പുറത്തുവിടുക.

എന്നാൽ, നാല് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഈ നിർദ്ദേശങ്ങളൊന്നും നടപ്പിലാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഡൽഹിയിലെ വലിയ ചർച്ചകളിൽ ഇതൊന്നും ഇടംപിടിക്കുന്നുമില്ല. അവിടെയുള്ളവരുടെ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം ഒരാളുടെ കസേര തെറിപ്പിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്. അനിതയെപ്പോലുള്ള നൂറുകണക്കിന് പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മരണത്തിന് നീതി ലഭിക്കേണ്ടത് വെറുമൊരു മന്ത്രിയുടെ രാജിയിലൂടെയല്ല. ഈ പരീക്ഷാ വ്യവസ്ഥിതിക്ക് വേണ്ടത് വെറുമൊരു പുതിയ മുഖമല്ല, മറിച്ച് പാവപ്പെട്ടവനും സാധാരണക്കാരനും തുല്യ അവസരം ഉറപ്പാക്കുന്ന ശക്തമായ ഘടനാപരമായ മാറ്റമാണ് (Structural Reform).